ammanatidou.gr

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΟΑΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

FacebookFacebook

(Από τα πρακτικά της βουλής)


ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Έλσα Παπαδημητρίου): Η κυρία Αμμανατίδου Πασχαλίδου έχει το λόγο.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΑΜΑΝΑΤΙΔΟΥ ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ: Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.

Κύριοι Υπουργοί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, «μητέρα», λέξη συνδεδεμένη με άπειρα συναισθήματα, γι’ αυτούς που γνώρισαν το χάδι, την αγκαλιά, την προστασία, την έγνοια της μάνας, τα πιο γλυκά συναισθήματα. Για τους πιο άτυχους που τη χάσανε νωρίς ή δεν τη γνώρισαν ποτέ, λέξη που φέρνει πόνο, θλίψη και ίσως και ένα κενό στην ψυχή.

Θέλω να τονίσω ότι μάνα δεν είναι μόνο αυτή που κουβαλά στα σπλάχνα της και γεννά, αλλά αυτή που μεγαλώνει ένα παιδί, που ξενυχτά στο προσκεφάλι του, που αγωνιά σε κάθε βήμα του, που το στηρίζει στις δύσκολες στιγμές του, που δίνει τη ζωή της για ένα καλύτερο μέλλον του παιδιού της. Βέβαια πάντοτε υπάρχουν και ακραίες εξαιρέσεις που αν, όμως, ψάξουμε βαθύτερα, ίσως βρούμε και τις απαντήσεις για συμπεριφορές περίεργες ή ακόμη και τραγικές. Διότι πολλές φορές δεν γνωρίζουμε το σταυρό που μπορεί να κουβαλά ο συνάνθρωπος δίπλα μας. Από παλιά ακούμε ότι το ένστικτο της μάνας είναι αλάθητο. Από τη φύση της μήπως;

Δυναμική παρουσία μέσα στην οικογενειακή εστία, όσο συντηρητική και να είναι αυτή. Μπορεί να μην είναι ορατό στους τρίτους. Όμως, από αρχαιοτάτων χρόνων, απέδειξε η γυναίκα πως ήταν ο στυλοβάτης του σπιτιού. Η αγρότισσα, την ώρα που τσάπιζε, αφουγκραζόταν το μωρό της από την άλλη μεριά του χωραφιού και όταν αυτό έκλαιγε κάτω από το δένδρο, έτρεχε να το ταΐσει. Σ’ αυτό το δένδρο έτυχε να γεννήσει. Η εργάτρια μόλις σχολούσε από το εργοστάσιο, γυρνώντας στο σπίτι έβαζε το τσουκάλι στη φωτιά γιατί σκοτείνιαζε και θα ερχόταν ο άνδρας της από την οικοδομή κουρασμένος, ενώ στην ποδιά της έκλαιγε το τρίτο της παιδί, που όλη μέρα ήταν με τη γιαγιά στο σπίτι και αυτή ενώ έπλεκε καθισμένη στο ντιβάνι, γιατί είχε πρόβλημα με τα πόδια της, του έλεγε ιστορίες από τον πόλεμο με τους Γερμανούς και το παιδί προσπαθούσε να καταλάβει. Εκεί χάθηκε και ο παππούς.

Σιγά-σιγά η γυναίκα με το πέρασμα των χρόνων, άρχισε να διεκδικεί πιο δυναμικά την πρόσβασή της στη γνώση και στην αγορά εργασίας, καταξιώθηκε και έσπασε το μονοπώλιο στα λεγόμενα ανδρικά επαγγέλματα. Τότε πραγματικά φάνηκε και η δυναμική της.

Η γυναίκα μητέρα στη σύγχρονη εποχή είναι μια Μαίρη Παναγιωταρά όπως είπε και η κυρία συνάδελφος. Τρέχει πάνω-κάτω, βλέπει ελάχιστα τα παιδιά της, ενώ τα έχει όλη την ημέρα στο μυαλό της.

Δεν χαλαρώνει ποτέ, ενώ η σύγχρονη γυναίκα στην Ελλάδα έπρεπε να έχει καλύτερη τύχη.

Οι λόγοι που δημιουργούν το άγχος είναι πάρα πολλοί, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Oι πιο σοβαροί λόγοι είναι η ανασφάλεια και οι αυξημένες οικονομικές και οικογενειακές υποχρεώσεις. Η ανασφάλεια δημιουργείται από την έλλειψη του κοινωνικού κράτους. Στη χώρα μας η εργαζόμενη μητέρα ή αυτή που θέλει να εργαστεί ψάχνει εναγωνίως δημόσιο παιδικό σταθμό και ολοήμερο σχολείο με δομές που να στηρίζουν πραγματικά το παιδί. Χρειάζεται στήριξη από το κράτος και βοήθεια στο σπίτι για τους ηλικιωμένους γονείς ή για τους ανάπηρους συγγενείς που εκ των πραγμάτων είναι στις καθημερινές της φροντίδες. Θέλει να έχει πλήρη απασχόληση με ασφάλιση για να μπορεί να συμβάλει στο οικογενειακό εισόδημα, αλλά και για να αποκτήσει επαγγελματική αυτοτέλεια κάνοντας ίσως και τη δουλειά που έχει σπουδάσει.

Η γυναίκα θέλει να ασχολείται με τα κοινά ισότιμα και να συμμετέχει στα κέντρα λήψης αποφάσεων για να μπορεί να αλλάζει τα προαποφασισμένα διότι νιώθει ανασφάλεια και για το αύριο. Βλέπει ότι τα κεκτημένα δικαιώματα των εργαζομένων καταργούνται και ότι όλα περιστρέφονται γύρω από τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων. Ο οικογενειακός προϋπολογισμός ξεφεύγει από το οικογενειακό εισόδημα και έτσι μπαίνει εντονότερη η ανάγκη της πλήρους εργασίας.

Οι γυναίκες δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως εφεδρικό εργατικό δυναμικό, αλλά ως ισότιμο. Τα ποσοστά ανεργίας είναι αυτά που δείχνουν το πραγματικό πρόβλημα του γυναικείου πληθυσμού στην Ελλάδα. Οι δείκτες αυτοί είναι τις περισσότερες φορές η αιτία που οι σημερινές γυναίκες αργούν να κάνουν οικογένεια και έτσι σε μεγαλύτερη ηλικία κάνουν παιδιά με το φόβο πάντα της απόλυσης. Είναι γνωστό το τι συμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις εξαγγελίες στήριξης για να δοθεί λύση στο δημογραφικό μας πρόβλημα.

Το τελευταίο «χαστούκι» ήλθε με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που πέρασε η Κυβέρνηση, παρ’ όλη την καθολική αντίδραση της κοινωνίας, πλήττοντας κυρίως τους νέους, τις γυναίκες και ιδιαίτερα τις μητέρες. Ανέβασε τα συνταξιοδοτικά όρια των μητέρων με ανήλικο παιδί από τα πενήντα στα πενήντα πέντε χρόνια. Άρα η προστασία της μητρότητας είναι μόνο στα χαρτιά. Σκεφτείτε ότι πολλές απ’ αυτές τις μητέρες μπορεί να ζουν και να μεγαλώνουν τα παιδιά τους μόνες τους, είτε γιατί πέθανε ο άντρας τους είτε γιατί χώρισαν είτε γιατί είναι ανύπαντρες είτε γιατί είναι μετανάστριες και πήραν τα παιδιά τους και ήλθαν στη χώρα μας για να δουλέψουν για ένα καλύτερο μέλλον. Επίσης, υπάρχουν και οι μετανάστριες που έχουν αφήσει τα παιδιά τους στη χώρα τους. Φανταστείτε πώς ζουν αυτές οι γυναίκες μακριά από τα παιδιά τους.

Θέλουμε μεγαλύτερο σεβασμό στον πολίτη, θέλουμε μεγαλύτερο σεβασμό στο ρόλο της γυναίκας και ιδιαίτερα της μητέρας. Σ’ αυτό βέβαια πρέπει να έχουμε δίπλα μας το άλλο φύλο, τους άντρες, αυτούς τους συνοδοιπόρους της ζωής μας, αυτούς που στο χέρι τους είναι να βοηθήσουν ώστε να είμαστε πραγματικά το άλλο μισό του ουρανού.

Τέλος, μπορεί όλες οι γυναίκες να μην έχει τύχει να γίνουν μητέρες, όμως όλες τις γέννησε μητέρα και όλες έχουν κάτι να πουν γι’ αυτήν τη γυναίκα.

Σας ευχαριστώ πολύ.